Przedstawiający okazuje szacunek, jeżeli wymienia najpierw nazwiska zdecydowanie młodszych, a nazwiska mężczyzn przed nazwiskami kobiet. Musi mówić wyraźnie, a nie mamrotać pod nosem, ponieważ nowo poznani powinni znać swoje nazwiska. Aby mieli oni jednocześnie jakiś pretekst do nawiązania rozmowy, w miarę możności przy przedstawianiu powinno się wymienić tytuł, zawód lub po-krewieństwo. Na przykład:

„Pan doktor Kowalski, dyrektor tutejszego szpitala, pani Malinowska, studentka socjologii”, „pan Stanisław Krawiecki, bankowiec, pan Trzewiakowski, właściciel Zakładów Tekstylnych „Trzewiakowski i Synowie”, „pani Grażyna Nowicka, asystentka techniczna, pani Krajewska, żona naszego najstarszego syna, nasza synowa”, „Anielka Koperówna, koleżanka naszej Kasi ze szkoły, pan Białek, wujek Kasi z Krakowa”. W stosunku do młodzieży wymienia się tylko imię lub nazwisko, a gdy osoby te są trochę starsze, dodaje się „pan” albo „pani”.
Jeżeli przedstawia się sobie nawzajem małżeństwa, powinno się dodać informacje w rodzaju: „czy wolno mi przedstawić - państwo Kowalscy - państwo Kwiatkowscy. Pan Kowalski jest współwłaścicielem mojej firmy, pani Kowalska prowadzi sklep z ceramiką, pan Kwiatkowski jest profesorem chirurgii w Klinice Uniwersyteckiej, pani Kwiatkowska jest mamą trzech wspaniałych dziewczynek”.

To zalecenie ma dwa przekonujące uzasadnienia. Po pierwsze brzmi to ładniej. Po drugie, i to jest ważniejsze, lepiej zapamiętuje się nazwisko już raz wypowiedziane głośno.

Każdy powinien wiedzieć, jak nazywa się ten drugi. Dlatego jest też bardzo ważne, aby gospodarz przedstawiający sobie wzajemnie swoich gości, mówił ich nazwiska wyraźnie. Jeżeli jednak zbierze się pięć osób, a jako następny przyjdzie jeszcze ktoś sam albo para małżeńska, nie będzie niczym niestosownym przedstawienie gości kolejno, a mianowicie najpierw osobę bez pary lub parę całemu zgromadzeniu, a potem osoby przybyłe wcześniej nowo przybyłym.

Witamy powitaniem zgodnym z porą dnia, dodając, „bardzo mi miło”, co nie jest jednak konieczne.

Jeżeli powitanie odbywa się między gośćmi już siedzącymi i nowo przybywającymi, przyjęte jest, że mężczyźni wstają niezależnie od tego, czy przyszedł mężczyzna czy kobieta, czy też para. Nie wstawać mogą tylko kobiety albo bardzo starzy mężczyźni. Trzeba tu dodać, że rzadko się zdarza, aby mężczyzna pozostał w pozycji siedzącej, kiedy wchodzi kobieta. Przecież żaden nie chciałby, aby uznano go za bardzo starego. Mimo że dobre maniery w takiej sytuacji pozwalały i pozwalają kobietom siedzieć, wiele z nich nie uważa tego za zgodne z duchem czasu.

Na pewno nie jest błędem powitanie nowo przybyłych, wyrażając im szacunek przez wstanie. Jest to szczególnie aktualne, gdy wchodzi starsza kobieta lub starszy mężczyzna. Jeżeli nie ma nikogo, kto przedstawiłby nas lub zapoznał, można to zrobić samemu. Według dawnej etykiety tylko mężczyznom wypadało się przedstawić, ale bez wymieniania stopnia akademickiego, tytułu szlacheckiego albo stanowiska. Dziś jednak jest tak wiele niezależnych kobiet, że reguła ta straciła sens i jest nie do przyjęcia. Czy dwie kobiety, stojące obok siebie na przyjęciu i przyglądające się sobie z zainteresowaniem, nie powinny zapoznać się ze sobą i podjąć interesującą rozmowę? Natomiast przedstawienie się tytułem, zarówno teraz, jak i dawniej nie jest oznaką dobrego tonu.

Liczne zwroty powitalne mają źródło w etykiecie dworskiej. Tak np. „panna” oznaczało młodą szlachciankę. Przypomina się Małgorzata, odpowiadająca Faustowi: „Nie jestem ani panną, ani piękną”, co nie znaczy, że jest mężatką, ale raczej przyznaje się do pochodzenia nieszlacheckiego.

Dopiero od przełomu 18. i 19. stulecia pojęcie to oznaczało także młodą kobietę ze stanu mieszczańskiego, jeszcze później kobietę niezamężną, nawet starszą wiekiem. Jest to więc określenie kobiety niezamężnej. Każdy wiedział od razu: ta kobieta nie ma męża.

Ta zmiana znaczenia wyrazu „panna” stanowi sedno sprawy. Od kiedy określenie to informuje o stanie cywilnym, a kobiety są równouprawnione, wiele z nich odrzuca zwrot „panno”! Ostatecznie już dawno nie stosuje się takiego informującego określenia w stosunku do mężczyzny i to tak gruntownie, iż mało kto wie, że właściwym odpowiednikiem „panny” jest „kawaler”. Możliwe więc, że „panna” również pójdzie w zapomnienie.

Kto w wolnym państwie demokratycznym zostaje wybrany na pewne stanowisko z woli wyborców, staje się „primus inter pares” - pierwszym wśród równych. Szacunek dla niego i jego pracy jest jednocześnie szacunkiem dla woli wyborców. Przysługuje mu zatem prawo do pewnego tytułu.

Stosowanie wszystkich przydomków szlacheckich, nie wchodzących w skład nazwiska, pozostawia się do uznania, natomiast na gruncie towarzyskim używa się tytułu jedynie podczas prezentacji.

Katolicki biskup nie powinien się żachnąć, kiedy usłyszy „panie biskupie” zamiast „ekscelencjo” od osoby przywykłej do tytułowania, obowiązującego w Kościele ewangelickim. Czyż skomplikowane reguły zwracania się nie hamują wykonania właściwie zrozumianych zadań instytucji, którym mają służyć ich przedstawiciele?

Jeszcze jedno wyszło teraz zupełnie z mody - nie przenosi się mianowicie nabytego tytułu męża na żonę. Zona profesora jest „panią profesor taką, a taką”, jeżeli sama ma lub miała profesurę w szkole wyższej, w żadnym innym przypadku. Także pan profesor taki, a taki musi sam stać na czele katedry, nie być jedynie mężem pani profesor.

Jeżeli ktoś ma wiele tytułów, pojawia się pytanie, który z nich wybrać w razie wątpliwości. W żadnym przypadku nie wymienia się, ich wszystkich przed nazwiskiem. „Pani profesor docent doktor Kwiecińska-Różańska” w rozmowie zabrzmiałoby okropnie, ale także takie ustawienie tytułów mogłoby być źle zrozumiane. Osoba, do której by się tak zwrócono, mogłaby to odebrać jako kpinę. Jedynie w wymianie listów pisze się taką serię w adresie. W innych przypadkach zamiast pani prof. doc. dr Kwiecińska-Różańska” mówi się: „pani profesor Kwiecińska-Różańska”. Używa się tylko tytułu najważniejszego.

Wyrazem okazania szacunku dla podeszłego wieku jest zwracanie się do starych ludzi tytułem, jaki uzyskali w latach swego rozkwitu. Tylko w tym przypadku dopuszcza się wyjątek od zasady nieprzenoszenia tytułu nabytego przez męża na jego żonę. Nie uwłacza to nam w niczym, a starszemu człowiekowi oszczędzamy podejrzenia, że chcemy go urazić. Włączenie do tego kręgu osób podeszłych wiekiem również przedstawicieli arystokracji dowodzi tylko, że ma się poczucie tego, co było istotne zarówno dawniej, jak i teraz, mianowicie taktu.

W pomieszczeniach zamkniętych mężczyzna powinien zdejmować nakrycie głowy. W sklepie, supermarkecie, autobusie lub pociągu, krótko mówiąc w dużych pomieszczeniach użyteczności publicznej każdy postępuje jak chce.

Poza tym mężczyzna zdejmuje tylko kapelusz i czapkę z daszkiem. Żadnego innego nakrycia głowy, np. ciepłej czapki wełnianej, futrzanej, beretu, kaptura albo nakrycia głowy, należącego do munduru, nie uchyla się.

Przywitanie się przez podanie ręki staje się obecnie coraz rzadsze. W miejscu pracy nie robi tego wielu. Tam, gdzie ludzie się spotykają często i regularnie, uścisk dłoni jest zastępowany zwykłym pozdrowieniem. Istnieją jednak wyjątki. W pewnych warunkach żegnamy się z kolegą z pracy, podając mu rękę, np. przed wyjazdem na urlop albo po jego powrocie, po dłuższej chorobie itd. itd. Witając się na ulicy podaje się rękę tylko wtedy, gdy chce się przystanąć i trochę porozmawiać, ale nie jest to konieczne. Nie obowiązuje obecnie zasada, że przedtem należy zdjąć rękawiczkę. Jedyny wyjątek stanowi sytuacja, gdy partner starszy wiekiem uczynił to pierwszy. Powszechnie przestrzegany jest uścisk dłoni między gośćmi a gospodarzami. Może temu towarzyszyć lekkie skinienie głową albo ukłon mężczyzny przed kobietą lub wyraźnie starszym panem. Natomiast nawet bardzo młoda pani nie dyga przed choćby znacznie starszą od niej kobietą.

W wydanym zaledwie 20 lat temu podręczniku dobrych manier czytamy: „Nie wszędzie jest przyjęte całowanie w rękę”. Trzeba jednak kierować się tu okolicznościami, w jakich się człowiek znajduje, np. w sali balowej albo na dużych przyjęciach. Trzeba też koniecznie pamiętać, że w rękę całuje się tylko mężatki. Jeżeli wita się jakąś panią pocałunkiem w rękę, wszystkie mężatki w tym towarzystwie, które to widziały, mogłyby oczekiwać powitania w tej samej formie.

Według tych zaleceń 20-letnia mężatka miałaby prawo oczekiwać pocałowania w rękę, ale nie niezamężna 40-letnia pani profesor. To, że ta zasada nie jest aktualna, dostrzega się nawet w kręgach, w których hołduje się nadal zwyczajowi całowania w rękę.
Zachował się on przede wszystkim przy spotkaniach towarzyskich; ważne jest prawidłowe wykonanie tego gestu. Do pocałunku mężczyzna skłania się, pochylając się nad rękę kobiety.

Coś więcej niż uścisk dłoni: wzięcie w ramiona, braterski pocałunek Jest to w pierwszym rzędzie uścisk (tzw. akolada), niegdyś uroczyste wzięcie w ramiona, jakim był przyjmowany nowicjusz do zakonu rycerskiego. Obecnie jest to rodzaj powitania przyjaciół i znajomych w serdeczny sposób.

Widuje się to często między dwiema paniami albo między panią a panem, a rzadziej między mężczyznami. Wśród nich spotyka się raczej serdeczne powitanie polegające na podaniu sobie prawej ręki i położenie lewej na ramieniu witanego albo poklepanie mu barku lub ramienia.

W policzek całuje się tylko w wyjątkowych przypadkach. Panie wiedzą dlaczego. Zazwyczaj bowiem malują wargi, a ponieważ nie ma jeszcze naprawdę niezmywalnych szminek, przykładają tylko policzek do policzka. Uścisków nie stosuje się w odniesieniu do osób całkiem obcych oraz w miejscu pracy.

Zwyczaj uścisku z pocałunkiem sięga początków chrześcijaństwa. Uważa się, że powstał on, gdy chrześcijanie witali się bez słów, aby nie zwracać na siebie uwagi prześladowców.

Stara zasada, że osoba niżej stojąca w hierarchii społecznej kłania się pierwsza osobie stojącej wyżej, jest przestrzegana w życiu zawodowym. Tak więc uczeń pozdrawia pierwszy nauczyciela, a pracownik pracodawcę. Ten, kto wchodzi do pomieszczenia albo opuszcza je, wita się lub żegna pierwszy. Dotyczy to i pań, i panów.

Pozdrowienia można się najwyżej spodziewać, jeżeli idącemu z przeciwka dajemy po temu okazję, przyglądając mu się.
Pozdrawiać można bez słów, uśmiechem i krótkim skinieniem głowy, niewielkim ukłonem albo zwrotami „dzień dobry pani”, „szczęść Boże”. W naszych czasach wśród młodych i młodszych używa się „cześć” (w Niemczech i krajach anglojęzycznych „halo”).

Pozdrawia się w miejscu publicznym, na ulicy lub w budynku kogoś, kogo się zna z nazwiska albo jedynie z widzenia. Ludzie, oczekujący każdego ranka na tym samym peronie stacji metra tego samego pociągu, rozpoznają się wzajemnie i mogą się pozdrawiać. Jest to wtedy miły, ale nie obowiązujący gest.

Mówiąc „dzień dobry” zawsze należy dodać „…pani” „…panu”, „…państwu”.
Jeżeli dostrzega się znajomego na drugim końcu foyer w teatrze, pozdrawia się go skinieniem głową, lekkim ukłonem albo ruchem ręką, ale nie wykrzykuje się na cały głos. Oczywiście nie pozdrawia się ludzi całkiem obcych w tłumie wielkiego miasta. Są jednak takie miejsca, gdzie obcy się pozdrawiają. Na przykład w lesie i w górach często mówią sobie „dzień dobry” spacerowicze lub turyści, którzy się przedtem nigdy ze sobą nie spotkali.