Panowie mogą być zawsze w czarnym garniturze, ewentualnie z jasną kamizelką. Młodzi mogą założyć pełen fantazji ciemny garnitur. Panie występują w sukienkach krótkich lub długich, eleganckich kostiumach albo w modnych sukniach balowych.

Bal, premiera teatralna, uroczysty koncert wieczorny, uroczysta kolacja

Panowie w smokingach, młodsi ewentualnie w czarnych garniturach. Eleganckie stroje balowe zalecane są zwykle wtedy, gdy odbywają się tańce. Biała koszula z krawatem i kokardą, czarne buty na cienkiej zelówce. Panie w sukni wieczorowej, krótkiej albo długiej lub w eleganckim kostiumie.

Stojąc w kolejce oczekujących, powinno się zachować taki odstęp, aby nie dotykać ubrania osoby stojącej przed sobą. Odnosi się to także do czekania na przystankach tramwajowych lub autobusowych. Wyjątki od tej zasady są dopuszczalne jedynie w środkach komunikacji, kiedy przez ścieśnienie się umożliwiamy wejście innym pasażerom.
Bezsensowne jednak jest tłoczenie się w kolejce przed okienkami, np. w urzędach, bo raczej przeszkadza to załatwieniu niż je przyśpiesza. Tłoczenie się utrudnia wydawanie ubrań w szatniach sal koncertowych, teatrów lub kin. Im luźniej ustawiają się oczekujący, tym łatwiej mogą się wycofać ci, którzy już odebrali swoje okrycia.
Oczywiście ma sens to, że z pary osób lub z małej grupki tylko jedna osoba idzie do szatni i odbiera płaszcze. Zgodnie z zasadami starej szkoły powinien to być mężczyzna. Ale obecnie, ze względów ściśle praktycznych, można spontanicznie rozstrzygać, kto konkretnie przyniesie okrycia.

Przy dużym stole pani domu i pan domu siadają naprzeciw siebie w połowie długości stołu. Od tej tradycyjnej zasady dzisiaj gospodarz może odstąpić, jeśli uzna, że goście będą z tego zadowoleni. Zgodnie ze zwyczajem gość honorowy siedzi z lewej strony pani domu, w innych krajach z jej prawej strony. W przeciwieństwie do zasad dawniej obowiązujących nie proponuje się kolejności według rangi albo wieku. Blisko siebie sadza się gości mających podobne zainteresowania i poglądy. Zasadą rozmieszczania gości na weselu jest chęć wzajemnego zbliżenia się członków obu rodzin. Najbliżsi członkowie rodziny siadają naprzeciw siebie, przy czym małżeństwa (z wyjątkiem młodej pary) oddzielnie.

Podczas dużych uroczystości, ze ściśle ustalonym rozmieszczeniem gości, bileciki na stole są niezbędne. Niektórzy rozkładają je chętnie nawet na małym przyjęciu, z niewieloma gośćmi, ponieważ stanowią śliczną ozdobę. Takie bileciki można kupić albo, mając odpowiednie zdolności artystyczne, wykonać własnoręcznie. Można też skorzystać z szablonów albo użyć kalkomanii. Istnieje również możliwość wydrukowania takich bilecików. Celem stosowania ich podczas dużych uroczystości jest nie tylko wskazanie miejsca poszczególnym gościom. Powinny one także stanowić pomoc dla sąsiada przy stole, który na podstawie tej kartki dowiaduje się albo przypomina sobie, kto przy nim siedzi. Należy też brać pod uwagę, że jeżeli kilku gości nosi to samo imię, mogą powstać kłopoty, gdy na biletach umieszczono tylko imiona. Również gdy podczas wesela po raz pierwszy spotykają się dwie rodziny, lepiej jest umieścić na kartkach pełne imiona i nazwiska, a nie jedynie określenie pokrewieństwa. Możliwe jest także określenie: Elżbieta Modrakowska (ciocia Ela).

Aby poszukiwanie miejsca nie zaczynało się dopiero przy stole, podczas dużych zebrań można położyć w przedpokoju albo na stoliczku pomocniczym przy dużym stole plan rozmieszczenia gości. Jest to tekturowa lub skórzana taca mająca kieszonki na bileciki z nazwiskami gości. Każdy może się zorientować, gdzie znajduje się jego miejsce.

Bardzo ważne, ale niestety karygodnie zaniedbywane jest pielęgnowanie paznokci rąk i stóp. Można by postawić zarzut, że jest to problem narzucony przez cywilizację. Na znak tego, że nie musieli pracować fizycznie, cesarze chińscy mieli niezwykle długie paznokcie, które chronili złotymi kapturkami. U nas mężczyznom zdarza się mieć bardzo długie paznokcie w następstwie zaniedbywania się. Do tego najczęściej są one brudne i ponadłamywane. Także bardzo długie paznokcie kobiet, dawniej akceptowane, mogą świadczyć o braku właściwego pielęgnowania, jeśli są przesadnie długie, a lakier z nich odpada. Mało pociągające zarówno u kobiet, jak i mężczyzn są paznokcie ponadgryzane.
Wielu mężczyzn jest przekonanych, że zupełnie wystarczy przejechać ręką po głowie. Korzystanie z grzebienia albo szczotki byłoby według nich nadmiarem elegancji. Inni korzystają z tych przyborów, ale nie zwracają uwagi, że włosy i łupież opadają im na ramiona, co widać szczególnie wyraźnie na ciemnym ubraniu.

Nadmierne korzystanie z pachnących wód może być przykre dla otoczenia. Przede wszystkim jednak ten, kto codziennie używa mocnych perfum albo płynów po goleniu, przytępia wrażliwość własnych nemów węchowych. Człowiek sam przestaje czuć własne perfumy znacznie wcześniej niż osoby z otoczenia.
Wraz z upływem czasu jest się coraz bardziej skłonnym do używania większej ilości pachnących wód, w wyniku czego tworzy się nie zawsze przyjemna „chmurka” zapachu.

Osoba dostatecznie duża, aby zająć całe siedzenie krzesła aż do oparcia, czuje się pewnie i wygodnie, oczywiście jeśli mebel jest wygodny.
Krzesło zapewnia plecom wygodne oparcie. Tak siedząc, można łatwo posługiwać się sztućcami, czuć się wygodnie i nie obawiać wystąpienia znużenia w ciągu przyjęcia, trwającego czasem ponad dwie godziny. Dogodna bowiem, a jednocześnie estetyczna pozycja przy stole zapewnia łatwe pochylanie się do przodu tak, by podbródek znalazł się na wysokości dolnego brzegu talerza, przy zachowaniu wyprostowanych pleców.

Niewłaściwa pozycja przy stole jest zwykle następstwem niedbałego siadania. Jeżeli mężczyzna pomaga kobiecie przy zajmowaniu miejsca, nie jest to, jak sądzą niektórzy, jedynie pozostałość z czasów panowania dawnej etykiety. Ta niewielka pomoc jest potrzebna zwłaszcza wtedy, kiedy kobieta ma na sobie długą suknię. Ograniczenie się jednak jedynie do zgłoszenia gotowości pomocy jest mniej uprzejme niż jej zupełne zaniechanie.

Młoda kobieta może także pomóc starszej, jeżeli nie ma w pobliżu mężczyzny, a bardzo młoda wyraźnie starszemu już, może nawet zniedołężniałemu mężczyźnie. Pomaga się często w niewłaściwy sposób: mężczyzna stoi z lewej strony sąsiadki, prawą ręką cofa krzesło, a kiedy kobieta siada, wsuwa je aż pod jej kolana.

Powinno się stanąć za krzesłem, chwycić je obydwoma rękami, nieznacznie przesunąć do boku i wtedy pociągnąć do tyłu. Kobieta może wygodnie wejść przed krzesło, które mężczyzna podsuwa jej w chwili, kiedy ona siada. Jest to łatwe, jeśli chwyta je on za oparcie i nieznacznie unosi, przez to siedzenie jest pochylone. Następnie podsuwa krzesło ostrożnie do przodu i stawia. Dzięki temu nie uderzy kobiety. Potem czeka jeszcze na moment, kiedy chciałaby ona przysunąć krzesło bliżej stołu po wygładzeniu spódnicy. Od kobiety oczekuje się jedynie podziękowania: wystarczy przyjazne spojrzenie lub słowo „dziękuję”.
Właściwą odległość od stołu zachowuje ten, kto przy wyprostowanym korpusie trzyma ramiona pionowo, a nadgarstek kładzie na brzegu stołu.

Podczas jedzenia na stole znajdują się tylko ręce, nie zaś przedramiona lub wręcz łokcie. Oczywiście przed podaniem jedzenia nie musi się siedzieć sztywno. Aby się czuć swobodnie, można wysunąć przedramię nieco do przodu, podczas rozmowy odwracać się w prawą lub w lewą stronę, odsuwać się od oparcia i znów opierać.
Jeżeli przed podaniem jedzenia ktoś się oparł łokciem o stół, nie jest to żaden wielki grzech. Istotne jest ogólne wrażenie. Mężczyźnie, który jest świetnym rozmówcą i gestykuluje, wybacza się oparty o stół łokieć lub jakieś inne drobne wykroczenie równie łatwo, jak czarującej kobiecie. Natomiast nieestetyczne jest nabieranie jedną ręką jedzenia z talerza, a na drugiej opieranie głowy.

Zalecenie „ciemny garnitur” znaczy dziś tylko to i nic więcej: większość jest zgodna, że do pewnych sytuacji pasuje właśnie ubranie w tym kolorze. Nie oznacza to jednak, że absolutnie niedopuszczalny jest garnitur w trochę jaśniejszym odcieniu. Osoba zapraszająca wie, że tylko jeden gość w jasnym ubraniu w pewnych okolicznościach mógłby się czuć skrępowany, ale przede wszystkim orientuje się, że większość przybyłych jest wdzięczna za wskazówkę, jakie ubranie ma obowiązywać. Nie ma w tym przypadku znaczenia, w jak licznym gronie ma odbywać się spotkanie i przez kogo jest się zaproszonym - czy przez zaprzyjaźnione małżeństwo, czy też przez jakąś instytucję.

Nieco dalej przedstawiamy zalecenia dotyczące ubioru, ale tylko zalecenia i nic więcej - po prostu wskazówki dla niezorientowanych. Nie są to więc wskazówki, do których należy się bezwzględnie stosować, nie ma również wymagań dostosowania się do nowej i najnowszej mody.
Mają one nadawać pewien kierunek, aby nie wypaść przesadnie dobrze, ani przesadnie źle. W ścisłym znaczeniu osoba określana jako „overdressed” nie oznacza kogoś, kto założył zbyt dużo części garderoby, ale właśnie kogoś ubranego zbyt elegancko, w strój bardzo kosztowny i rzucający się w oczy, nie pasujący do konkretnej okazji.

Przeciwnie, ktoś określany jako „underdressed” wygląda zbyt sportowo, zbyt swobodnie i zbyt niedbale. W obu przypadkach strój raziłby w konkretnej sytuacji, a dana osoba naruszyłaby obowiązujący konwenans, przyjęty przez resztę towarzystwa. Dla większości ludzi jest to nieprzyjemne, chyba że ubrali się w ten sposób z pełną świadomością.