O dobrych manierach » Sąsiedzi

Hałaśliwi sąsiedzi

admin — Tue, 02 Feb 2010 09:27:19 +0000

Trzeba się bronić przed stałym zakłócaniem spokoju. Najczęściej wystarczy spokojna, rzeczowa rozmowa z hałasującym sąsiadem, który często nie zdaje sobie sprawy z tego, ze dźwięki jego stereo słychać od piwnicy po dach. Zawsze jest lepiej zaczynać od spokojnej dyskusji. I dopiero kiedy ona jest bezskuteczna, trzeba się uciec do ostrzejszych środków, np. skargi do administracji domu albo w ostateczności do policji.
Czasem spokój jest naruszany jednorazowo. Jeżeli u nowo przybyłego lokatora zahuczy nagle wiertarka, można przyjąć, że nie będzie ona warczeć stale. Nie trzeba zaraz interweniować.
Nie ulega wątpliwości, że bardzo nieprzyjemna jest hałaśliwa zabawa do późnej nocy. Można jednak wielkodusznie przymknąć na to oko, jeśli zdarza się to bardzo rzadko. Jeżeli jednak biesiadnicy posunęli się za daleko i hałas był bardzo uciążliwy, trzeba następnego dnia porozmawiać z właścicielem mieszkania. Nie powinno się jednak od razu alarmować policji, ani dzwonić anonimowo i głośno besztać przez telefon. Telefonując, trzeba się przedstawić i spokojnie powiedzieć, że hałasowanie bardzo przeszkadzało. Prawdopodobnie przyniesie to lepszy skutek, niż krzyk i łajanie.
Na wszelki wypadek powinno się uprzedzić sąsiadów o zamierzonym przyjęciu i o tym, że może być głośno. Dotyczy to nie tylko współmieszkańców dużych domów czynszowych. Jeżeli w jakimś osiedlu ma się odbyć zabawa w ogródku, także powinno się o tym poinformować mieszkańców domów sąsiednich. Jak uprzedza się sąsiadów? Zawsze w odpowiednim czasie, tzn. nie w dniu przyjęcia lub zabawy, ale kilka dni wcześniej, a to z prostego powodu: dzięki temu sąsiedzi będą mogli się zabezpieczyć. Jeżeli sąsiadów jest dwóch lub trzech, idzie się do nich albo samemu, albo też wkłada się do skrzynki na listy karteczkę z grzecznie sformułowanym zawiadomieniem. Można także zatelefonować Indywidualna umowa najmu ustala, czy najemca może mieć jakieś zwierzę. Właściciele lokali podlegają mniejszym ograniczeniom, posiadacze domów są od nich niemal zupełnie wolni. Pies zbytnio lubiący ujadać albo inne zwierzęta, przeszkadzające ponad wytrzymałość, mogą doprowadzić do wściekłości. Właściciel zwierzęcia, zwłaszcza psa, musi zwracać uwagę na to, aby nie załatwiał się on w ogródku sąsiada ani na środku chodnika i żeby nie powodował żadnych szkód w otoczeniu.

W stosunku do sąsiadów

admin — Mon, 01 Feb 2010 09:16:33 +0000

Do sąsiadów i dalszych znajomych trzeba się odnosić tak, jak do wszystkich obcych ludzi, to znaczy przyjaźnie, uprzejmie, z gotowością do pomocy. Po przeprowadzce do nowego mieszkania albo do nowego domu należy zawrzeć znajomość z najbliższymi z nich.
Po wzajemnym przedstawieniu się sobie, w miarę upływu czasu zorientujemy się z rozmowy czy pozostaniemy wyłącznie „dobrymi sąsiadami”. „Dobry sąsiad” - to też już bardzo dużo!
Rozpowszechnienie zdezaktualizowanych książek o etykiecie u wielu osób wytworzyło po wojnie poczucie niepewności, wyrażające się tym, że rezygnowali z nawiązywania kontaktu z nowymi sąsiadami. Etykietalna zasada o wymianie wizyt słusznie wydawała im się zaskakująca.
Obecnie mieszkaniec wielkiego miasta, który się przeprowadził w inne miejsce, chce być otwarty wobec każdego. Większość stara się na tyle poznać bliskich sąsiadów, aby się z nimi witać i zagadywać podczas spotkania na korytarzu, klatce schodowej albo w sklepie. Wiele osób jednak uważa za niepotrzebne zatrzymywanie się na ulicy w przypadku spotkania kogoś tylko dlatego, że mieszka on obok.
Z pewnego punktu widzenia wielkie miasto jest zbiorem małych miasteczek, zwłaszcza na peryferiach. Im luźniejsza jest zabudowa, tym łatwiej się przystosować.
W wysokościowcu dochodzi głównie do kontaktów w obrębie jednego piętra, rzadziej z lokatorami z tego samego domu, mieszkającymi wyżej lub niżej. Istnieje jeden wyjątek. Rodzice, mający dzieci, częściej chcą poznawać rodziny, mieszkające piętro niżej. Zachowują się oni jak inni przezorni lokatorzy, którzy przewidując tupanie pełnych temperamentu nóżek, wolą zyskać sobie zawczasu przychylność „ofiar”, niż narazić się na zażalenia.

Konieczność odbycia dłuższych lub dalszych podróży nawet najzagorzalszych przeciwników kontaktów sąsiedzkich skłania do zastanowienia się nad tym, że może we wspólnym interesie leży, aby w czasie ich nieobecności sąsiad miał oko na mieszkanie: podlał kwiatki, przyciął trawę, sprawdził instalacje wodociągowe i grzewcze, opróżnił skrzynkę na listy. Korzystanie z pomocy sąsiedzkiej wynika często z braku rzemieślników albo z ogólnych niedoborów. Nadal, jak kiedyś, jest bardzo miło, jeżeli sąsiad lub sąsiadka mogą się wzajemnie wspomóc mlekiem, ziemniakami lub solą.
Pragnienie dobrych stosunków z sąsiadami jest bardzo rozpowszechnione. Dlatego ludzie przedstawiają się sąsiadom zaraz po przeprowadzce. Do tego nie potrzeba już wizyty oficjalnej. Rozwój naszego dzisiejszego społeczeństwa, nastawionego na współżycie społeczne, i zmiana warunków pracy, wypoczynku i zamieszkania w związku z postępami techniki postawiły od dawna pod znakiem za-pytania konieczność niezbędnej niegdyś wizyty powitalnej i rewizyty (patrz str. 63 - „Odwiedzaj mnie, ale nie zaskakuj”).
Tych, którzy chcieliby nadrobić wizytę zaniechaną tuż po przeprowadzce, zachęcamy do przedstawienia się sąsiadom później.
„W dniu przeprowadzki mieliśmy wrażenie, że przeszkadzamy, potem było do załatwienia tyle innych spraw”.

Poznawanie nowych sąsiadów

admin — Fri, 22 Jan 2010 09:22:23 +0000

Jeżeli pierwszy kontakt nie nastąpił przypadkiem na klatce schodowej podczas przeprowadzki i nie udało się spotkać sąsiadów, zaleca się zacząć od rozmowy telefonicznej.
Dobrym rozwiązaniem „problemu” jest także zaproszenie sąsiadów. „Wprowadziliśmy się do mieszkania, domu itd. i byłoby nam miło poznać się u nas z państwem przy szklaneczce wina i kawie dnia… o godzinie…” Zaproszony może przyjść z małym bukiecikiem, ale nie jest to konieczne.
W przypadku istnienia wywieszonego regulaminu domowego, każdy mieszkaniec musi się do niego stosować. Jeżeli zgodnie z nim, np. lokator ma w określonym czasie sprzątać schody, to także młody człowiek musi ten obowiązek spełnić. Czasy, kiedy tego od „płci silnej” nie wymagano, minęły bezpowrotnie.
Ważnym punktem regulaminu jest konieczność zachowania ciszy w określonym czasie. Ponieważ w przeciętnym budynku nie ma ścian dźwiękoszczelnych, wszyscy mieszkańcy domu, w którym mieszka wielu lokatorów uczestniczą w mniejszym lub większym stopniu w życiu innych. Jest rzeczą indywidualną, co kto odczuwa jako hałas. Jeżeli matka ma przy sobie dwoje żywych, małych dzieci, nie zauważy, że dziecko sąsiadów ćwiczy na skrzypcach albo że na przeciwko włączyli głośniki stereo. Natomiast będzie to dotkliwie przeszkadzać pracownikowi nocnej zmiany, który musi się wysypiać w dzień. Trzaskanie drzwiami domu lub mieszkania tak mocno, że słychać w całym budynku, jest niedopuszczalne w żadnej porze. Mimo dobrego humoru nie powinno się głośno wyśpiewywać na klatce schodowej. Przed siódmą rano, po dziesiątej wieczorem i między pierwszą a trzecią po południu zakazuje się wszelkich hałasów, których da się uniknąć.