Aby uniknąć obdarowania młodej pary przedmiotami, z których nie będą zadowoleni albo które już dostali, podczas gdy rzeczywiście potrzebnych nie ma wśród ofiarowanych im prezentów, można postąpić w następujący sposób. Zamierzający się pobrać młodzi ludzie mogą sporządzić listę tego, co by im się przydało. Osoby zobowiązane do podarowania czego albo mające chęć uczynienia tego, mogą wybrać coś z tej listy, mając pewność, że ich prezent sprawi przyjemność młodożeńcom i będą z niego korzystać. W sytuacji, gdy można przewidywać stosy prezentów, ofiarodawca dołącza do podarku — choćby to miał być tylko bukiet kwiatów – kartę od siebie. Może to być wizytówka, ale z odręcznie napisanymi życzeniami, albo list mający charakter bardziej osobisty. Karta taka potrzebna jest dlatego, że nie można oczekiwać, aby obdarowani pamiętali, który prezent od kogo dostali. Karta pomoże im w wysłaniu podziękowania do każdego z ofiarodawców.
W przypadku większego zgromadzenia, kiedy gospodarze muszą się zajmować bardzo wieloma gośćmi, nikt nie oczekuje, aby rozpakowywali dary natychmiast. Jeżeli natomiast nie oczekuje się zalewu prezentów, a na imieniny przyjdzie tylko kilku przyjaciół z drobiazgami, wtedy paczuszkę trzeba rozpakować i podziękować za nią od razu. Odłożenie nie rozpakowanego prezentu nie jest miłe dla ofiarodawcy, który może poczuć się zlekceważony.

Oczywiście za otrzymane prezenty dziękuje się, choćby były niewielkie i sprawiały wrażenie mało znaczących. Dziękować można od razu albo potem, gdy skończy się rozgardiasz uroczystości. Można to uczynić w rozmowie bezpośredniej lub telefonicznej albo listownie. Do tego jednak sposobu wyrażenia wdzięczności można się uciec tylko wtedy, gdy z bardzo ważnych powodów obdarowani nie są w stanie dziękować każdemu indywidualnie. Dwoje starszych osób, które obchodziły złote wesele, może po prostu nie mieć sił na napisanie jednego listu, nie mówiąc o trzydziestu, czterdziestu lub więcej. Jest jednak nieprawdopodobne, aby młody, zdrowy chłopiec, przystępujący do Pierwszej Komunii nie mógł podziękować każdemu z osobna, nawet gdyby rzeczywiście otrzymał stos prezentów. Obecnie można kupić karty drukowane na każdą okazję. Mniej lub bardziej gustowne kartki są przygotowywane na imieniny, urodziny, I. Komunię, zdanie egzaminu, można nimi zapowiedzieć wesele albo oczekiwanie „dziedzica rodu”. Gdyby nie znalazło się karty z tekstem odpowiednim, można pójść samemu do drukarni i zamówić karty z tekstem własnym.

Wysyłanie fabrycznie przygotowanych kart nie jest eleganckie. Trzeba patrzeć na nie krytycznie, zanim się je zamówi, a potem jeszcze raz przed ich wysłaniem. Wybierając kartę, podobnie jak wybierając prezent, nie można się kierować jedynie własnym poczuciem humoru lub gustem! Proszę spróbować postawić się w sytuację tego, kto ma ją otrzymać. Jeżeli okazja do wysłania karty jest jednorazowa albo powtarza się rzadko, trzeba szczególnie starannie opracować jej tekst, z uwzględnieniem sytuacji i wszystkich okoliczności towarzyszących. Im bardziej neutralny jest charakter karty, tym mniejsze ryzyko mimowolnego urażenia adresata.

Na chrzcie, podobnie jak na ślubie, przyjęta jest dowolność stroju. Trzeba się zatem ubrać, tak jak to wynika z miejsca i powagi uroczystości, mianowicie porządnie, a nawet odświętnie, w każdym razie przyzwoicie. Dziecko powinno być w odpowiedniej sukieneczce albo ubranku. Jeżeli jednak byłby to zwyczajny ubiór niemowlęcia, duchowny na pewno nie odmówi chrztu.

Oczywiście po chrzcie mogą nastąpić mniej lub bardziej okazałe chrzciny w lokalu albo w domu rodziców, dziadków lub któregoś z rodziców chrzestnych. Niezależnie od rodzaju uroczystości przyjęte jest, że rodzice chrzestni dają dziecku specjalny prezent. Powinien on być trwały i o nieprzemijającej wartości. Już od dawna zaniechano ofiarowywania srebrnych sztućców z wygrawerowanymi monogramami. Obecnie zupełnie na miejscu jest otworzenie chrześniakowi długoterminowej książeczki oszczędnościowej z pewnym wkładem, zapewniającym dziecku okrągłą sumkę po dojściu do pełnoletniości.

Zmiana zwyczajów ujawnia się również przy zakupie obrączek. O ile dawniej było powszechnie przyjęte, że mężczyzna kupował je i sam za nie płacił, o tyle dziś kobieta przeważnie chce współdecydować o tym, jak wyglądać ma obrączka, którą będzie nosiła na palcu może przez całe życie. Ale i obecnie nie ma mowy o jej udziale w kosztach albo całkowitym ich pokrywaniu.
Wewnątrz obrączki każe się wyryć datę i imię. W Niemczech podczas zaręczyn nakłada się pierścionek na serdeczny palec ręki lewej, a w Polsce prawej.

Jeśli ktoś chciałby nadać swym zaręczynom uroczysty charakter, czy to organizując szampańską zabawę, czy też śniadanie w wąskim gronie, musi rozesłać zaproszenia do krewnych i przyjaciół, i to we właściwym czasie, a więc trzy-cztery tygodnie wcześniej.
Jeżeli natomiast zaręczyny odbyłyby się bez rozgłosu, można rozesłać zawiadomienie, jeśli się chce o tym poinformować. Mogą to uczynić rodzice, ale w dzisiejszych czasach na ogół narzeczeni sami zawiadamiają o swych zaręczynach w odpowiadającej im formie.
Jeżeli otrzyma się zawiadomienie przez pocztę, czy to w postaci zaproszenia, czy tylko informacji, odpowiada się wysłaniem życzeń pomyślności.

Teoretycznie odstęp czasu między ślubem cywilnym a kościelnym jest nieograniczony. Odświętne ubranie się na ślub cywilny jest wprawdzie mile widziane, ale nie obowiązkowe. Dawniej zwyczaje były jednoznaczne. Pan młody brał ślub cywilny w ciemnym ubraniu, w krawacie albo w muszce. Obecnie można być w jasnym garniturze, zwłaszcza w lecie. Panna młoda zakłada na ślub cywilny sukienkę, kostium, spodnium albo garsonkę. Może przyjść także w białej sukni ślubnej z welonem, zwłaszcza gdy zaraz po ślubie cywilnym ma nastąpić ślub kościelny. Dawniej zakładało się smoking tylko na wieczór. Obecnie można go założyć i po południu, zwłaszcza gdy ślub kościelny odbywa się zaraz po cywilnym i zarówno narzeczona, jak i świadkowie są ubrani odświętnie.

Każdy ma prawo tak świętować wesele, jak mu się podoba: we dwoje albo w wielkim tłumie, w domu albo w lokalu, przez godzinę albo od wczesnego przedpołudnia do późnej nocy. Nie ma żadnego obowiązku uwieczniania zawarcia małżeństwa na fotografiach albo wideofilmach.

Jeżeli chce się świętować w wielkim stylu, należy gości zawiadomić o tym w odpowiednim czasie, najlepiej na piśmie, wysyłając eleganckie zaproszenie.

Nie jest dobrym pomysłem zaskakiwanie kogoś organizowaniem uroczystości w jego imieniu wbrew wyraźnemu stwierdzeniu, że żadnego świętowania nie życzy sobie. Trzeba się do tego zastosować, nawet gdyby miało się inne zdanie na ten temat.
Ponieważ imieniny (urodziny) powtarzają się regularnie, wszyscy krewni i znajomi solenizanta wiedzą świetnie, czy wyczekuje on ich gorączkowo, czy też najchętniej gdzieś by uciekł. Wiadomo więc powszechnie, czy wypada napisać, zatelefonować, wpaść z życzeniami – po uprzednim umówieniu się – czy też raczej zachować milczenie.

Przyjaciołom lub krewnym, którzy nie obchodzą imienin i urodzin, ani nie wyprawiają przyjęcia z okazji pomyślnie zaliczonego egzaminu, należą się jednak życzenia złożone przez telefon lub listownie. Gratulacje wyraża się w dniu urodzin, ewentualnie później, jeżeli tak wynika z okoliczności, natomiast nigdy wcześniej. Niektórzy ludzie bowiem boją się, że nastąpi coś złego, jeżeli otrzymają życzenia za wcześnie. Zabawne jest, że życzenia przysłane listem nie budzą takiej obawy. Ten więc, kto chciałby przekazać życzenia z wyprzedzeniem, może skorzystać z tej formy. Oczywiście życzenia z okazji egzaminu przekazuje się wtedy, gdy jest on wyjątkowo ważny i wypadł bardzo pomyślnie. Jeśli z okazji imienin, urodzin, otrzymania stanowiska kierowniczego, doktoratu i każdej innej chciałoby się zaprosić przyjaciół, znajomych i krewnych w zaproszeniu trzeba zawsze podać cel spotkania i przekazać je odpowiednio wcześniej. Dalsi bowiem znajomi spośród zaproszonych, nie wiedzący, że mają być świętowane urodziny lub inne zdarzenie, mogą znaleźć się w kłopotliwej sytuacji, jeżeli zjawią się bez podarku.
Gospodarz musi gościowi zawsze oszczędzić przykrości przyjścia jako jedynemu bez małego prezentu albo sytuacji, że nie złoży on życzeń.
W stosunku do bliskich przyjaciół nie obowiązuje jakaś szczególna forma zaproszenia; dalszych znajomych i przełożonych zaprasza się listownie.

Często podejrzewa się, że wiele dzieci przystępujących do Pierwszej Komunii liczy na podarki, w tym pieniężne. Może się to rzeczywiście zdarzyć w niektórych przypadkach. Jeżeli nawet samemu czuje się, że ma się do czynienia z dzieckiem tego typu, nie okazujmy małostkowości. Nie powinno się próbować oddziaływać dyscyplinująco lub wychowawczo i wbrew oczekiwaniu młodego człowieka ofiarować coś, z czym nic wic on co w ogóle począć. Komunia
nie jest jednak okazją do obdarowywania dzieci luksusowymi prezentami. Jest to uroczystość religijna.

Od czasu do czasu czytuje się jeszcze (albo znowu), że jest „stary piękny zwyczaj”, gdy młodzieniec zwraca się do ojca narzeczonej, z prośbą o jej rękę. Zwyczaj ten jest istotnie stary, ale czy rzeczywiście piękny. Pochodzi on z czasów, kiedy kobieta nie była samodzielna i zostawała przekazywana spod władzy ojca, brata albo innego męskiego członka rodziny pod władzę męża. Kobieta współczesna na pewno nie uzna za piękne staranie się przyszłego męża o jej rękę u kogokolwiek innego niż u niej samej.
Przedstawianie się ewentualnym rodzicom narzeczonej lub narzeczonego nie jest tym samym, co prośba o rękę. Oczywiście młody człowiek musi się przedstawić rodzicom swojej narzeczonej jako przyszły zięć, a ona jego rodzicom, jeżeli jeszcze się dotąd nie znają.
Podczas takiej wizyty trzeba starać się zrobić dobre wrażenie, a więc: pamiętać, aby być właściwie ubranym, przestrzegać dobrych manier i odpowiednio zachowywać się przy stole.

W tak zwanych społeczeństwach cywilizowanych bardzo wiele uroczystości – od urodzin, poprzez zdane egzaminy, aż do wesela – jest częściowo lub całkowicie spowszedniałych i obchodzenie ich jest sprawą całkowicie indywidualną. Oznacza to, że nie ma obowiązku wyprawiania ich. Na ogół ludzie świętują bardzo chętnie, natomiast inni dołączają się, bo tak wypada. Na przykład obecnie wiele osób nie obchodzi Wielkanocy albo Zielonych Świątek, ale liczba osób rezygnujących dobrowolnie ze Świąt Bożego Narodzenia jest znikoma. Nie wynika to z ich przekonań religijnych. Wielu ludzi niewierzących też świętuje Boże Narodzenie.
Każda uroczystość polega na spotkaniu się ludzi. Tam, gdzie ludzie się gromadzą, trzeba przestrzegać pewnych zasad zachowania. Dlatego uroczystości i świętowanie – niezależnie od tego, jak wesoło przebiegają – też podlegają pewnym zasadom, mniej lub bardziej ścisłym.

Byłoby dobrze, gdyby już z zawiadomienia o ślubie można było jednoznacznie wnioskować, jak się trzeba zwracać do obojga lub każdego z małżonków z osobna. Nawet przed ślubem można by wtedy pisać na wizytówkach „Stefan Bogucki, z domu Wysocki” i dać w ten sposób do zrozumienia,, że nazwisko męża zmieni się po zawarciu małżeństwa. Miejsce uroczystości weselnych zależy przede wszystkim od możliwości lokalowych i środków finansowych, jakimi się dysponuje. W tym przypadku jakieś zasady dobrego tonu nie wchodzą w grę. Natomiast bardzo istotne jest, aby zaproszenie zawierało dokładną informację, kiedy i gdzie uroczystość się odbędzie. Dzięki temu wszyscy zaproszeni będą mogli bez trudu odnaleźć lokal i zjawić się punktualnie.
Ciągle jeszcze hołduje się wielkiemu przyjęciu weselnemu, ale przygotowanie obfitego jedzenia wcale nie obowiązuje. Wesele też może się ograniczyć do lampki szampana. Można zorganizować bufet i pozostawić do decyzji gościa, jakie miejsce chciałby zająć.
Typowe rozmieszczenie przy stole przewiduje, że państwo młodzi zajmują środkowe miejsca po dłuższej stronie stołu, panna młoda po prawej stronie pana młodego. Na prawo od niej siedzi jej teść, a obok niego matka oblubienicy. Po stronie lewej pana młodego zasiada jego matka, a dalej ojciec panny młodej. W dalszej kolejności sadza się dziadków młodożeńców i innych krewnych oraz przyjaciół.
Żadna inna para małżeńska nie siedzi przy sobie i to nie z obawy przed sprzeczką, ale po to, aby obie rodziny lepiej się poznały. Oczywiście istnieją rozmaite zwyczaje regionalne, dotyczące rozmieszczenia gości.
Zasady rozmieszczenia gości przy stole nie muszą być jednak przestrzegane ściśle. Na przykład rodzice państwa młodych mogą już nie żyć albo są rozwiedzeni i związani z kimś innym, albo też skłóceni między sobą lub z dziećmi. Wtedy trzeba sadzać gości zgodnie z rozsądkiem.
Nakrycie stołu opisane jest na stronie 119. Jeżeli uroczystość STÓŁ WESE nie odbywa się w domu, ale w restauracji, zadanie to wykonuje jej personel. Jeśli chcielibyśmy rozłożyć na stole wizytówki, musimy to uprzednio uzgodnić z kierownikiem i przygotować je w odpowiednim czasie.

Organizacja dużych uroczystości weselnych stwarza tyle możliwości i tyle spraw trzeba brać pod uwagę, że nie możemy tutaj omówić szczegółowo wszystkiego. Wszelkie problemy wiążące się ze ślubem i weselem są poruszane dokładnie w odpowiednich wydawnictwach.