O dobrych manierach » W ruchu drogowym

Wsiadanie i wysiadanie

admin — Fri, 12 Feb 2010 08:34:09 +0000

W dawnych podręcznikach dobrego wychowania opisywano szczegółowo, jak dama ma wsiadać do samochodu. Panie nosiły wtedy niemal wyłącznie spódnice i panował ostrzejszy kodeks obyczajów. Biada kobiecie, która wsiadając, nie trzymała razem kolan.
Dzisiaj zależy od samej kobiety i jej stroju, w jaki sposób wsiada do auta i jak wysiada. Jeżeli potrzebuje pomocy podczas wysiadania, można podać jej rękę albo podeprzeć łokieć. Postępowanie to nie jest wcale staroświeckie, a po prostu podyktowane grzecznością.
Zrozumiałe jest, że na mało ruchliwej ulicy wysiada się i otwiera drzwi osobie przywiezionej. Jest to niemożliwe w tętniącym ruchem wielkim mieście, kiedy w bezmyślnym dostosowaniu się do zasad uprzejmości prowadzący auto mógłby narazić na niebezpieczeństwo swego pasażera, siebie i innych użytkowników jezdni. Gość przywieziony do miasta i wysiadający w miejscu ożywionego ruchu, nie może oczekiwać otwarcia drzwi z zewnątrz. W każdym razie kierowca musi być przekonany o tym, że gość jest dostatecznie sprawny i obeznany z ruchem, by przy samodzielnym wysiadaniu nie zagrozić komuś innemu lub samemu nie narazić się na niebezpieczeństwo.
Jeżeli np. między jezdnią a krawężnikiem biegnie ścieżka rowerowa, kierowca musi zwrócić na to uwagę pasażera: „Proszę uważać przy otwieraniu, ścieżka rowerowa”. Ale np. starszą panią powinien on ostrożnie przeprowadzić aż do chodnika, mimo ogromnej fali samochodów.
W odpowiedzi na pytanie, gdzie jest klamka u drzwi, zadane przez pasażera, siedzącego obok kierowcy i nie znającego tego typu samochodu, wielu prowadzących wyciąga rękę w prawo, aby otworzyć drzwi samemu. Jest to odruch częsty, ale niewłaściwy! Aby to uznać, musimy na tę scenę spojrzeć oczami pasażera. Pozwólmy sobie na pewną przesadę. Pasażerowi kładą się na twarz włosy kierowcy albo potrąca ją brzeg kapelusza czy nawet łokieć. Jeżeli śpieszący z pomocą kierowca nie trzyma się mocno kierownicy, może się nagle znaleźć na kolanach pasażera. Oczywiście istnieją też zręczni „otwieracze drzwi”, po co jednak komu te akrobatyczne próby!

W komunikacji miejskiej

admin — Sun, 07 Feb 2010 08:44:39 +0000

Jest oczywiste, że w przepełnionym wagonie tramwaju lub metra trzeba ułatwiać innym przejście. Rzecz się komplikuje, gdy nie ma miejsc siedzących dla wszystkich. Oczywiście młodzi powinni być gotowi do odstąpienia miejsca nowo wsiadającym osobom starszym. Człowiek starszy nie powinien jednak mieć za złe, jeżeli zamyślony młodzieniec nie od razu go zauważy. Niejeden może pomyśleć i o tym, że do domu wraca wielu ludzi, którzy ciężko pracowali i może byli bez przerwy na nogach. Okazanie im niechęci, wygłaszanie opinii na temat ich wychowania, kiedy nie ustępują miejsca kobiecie, jest bardzo nietaktowne i może sprowokować przykre odpowiedzi. Wielu zadrażnień można uniknąć grzecznymi słowami: „Czy mógłby mi pan ustąpić miejsca, jestem bardzo zmęczony?”, albo „Byłbym wdzięczny, gdyby zatrzymał pan miejsce dla mnie, zanim pan wysiądzie”. Ten, kto nie dochodzi swoich praw ale o nie prosi, rozbraja i szybciej osiąga cel, niż przez dydaktyczne zrzędzenie.
Często nie da się uniknąć zabrania ze sobą w drogę większego lub mniejszego bagażu. Z tego właśnie powodu wsiada się do autobusu, tramwaju albo metra, bo nie byłoby się w stanie iść z nim zbyt daleko.
Oczywiście osoba podróżująca z walizką lub torbą stara się jak najmniej przeszkadzać innym. Odwrotnie, ktoś wolny od bagażu, powinien się wczuć w sytuację obładowanego. W wielu środkach komunikacji znajdują się półki na bagaże. Trzeba z nich bezwzględnie korzystać. Oczywiście człowiek niski lub słaby może prosić o pomoc, ponieważ zwykle półki te znajdują się wysoko. Natomiast nie można stawiać waliz, koszy, toreb lub torebek na wolne siedzenie, chyba że pojazd jest zupełnie pusty.
W zwykłych środkach komunikacji miejskiej nie witamy się. Ten jednak, kto jeździ codziennie tym samym autobusem albo tramwajem i spotyka w nich tych samych ludzi, może kiedyś zainicjować niezobowiązujące „dzień dobry”.
Można także przywitać osobę prowadzącą autobus, którą widuje się stale jako pasażer. Nie trzeba jednak mieć jej za złe, jeżeli na to nie zareaguje. Wsiadający wita jednego kierowcę, kierowca musiałby czasem odpowiadać setkom pasażerów.
Podczas wchodzenia do przedziału w wagonie kolejowym nadal, jak kiedyś, wita się siedzących przyjaznym gestem. Jest to dobra pozycja wejściowa do dalszej, ewentualnie dłuższej podróży, kiedy będzie się przebywać przez jakiś czas we wspólnym towarzystwie. W wagonie bez przedziałów nie zaszkodzi powiedzenie „dzień dobry” najbliższemu sąsiadowi.

Kto otwiera drzwi auta?

admin — Fri, 05 Feb 2010 08:35:54 +0000

Na pytanie, czy osoba prowadząca auto jest zobowiązana do otwierania i zamykania drzwi każdemu pasażerowi, odpowiadamy tak: każdy pasażer jest gościem osoby siedzącej za kierownicą, a więc osoba ta, mężczyzna czy kobieta, musi się troszczyć o swoich gości. Należy do tego pomoc przy wsiadaniu lub wysiadaniu, zwłaszcza gdy chodzi o osoby starsze albo takie, które ze względu na swe ubranie lub inne okoliczności takiej pomocy potrzebują.
Jeżeli w samochodzie jest jeszcze jeden mężczyzna, powinien on wziąć na siebie część tej powinności. Młodsi pomagają starszym. Podczas długiej, wspólnej jazdy każdy pasażer powinien pomyśleć o tym, że prowadzący jest obciążony najbardziej i można go trochę odciążyć, wsiadając i wysiadając bez jego pomocy. Może tak postąpić tylko ten, kto ma dostatecznie rozległe pole widzenia i nie zagrozi bezpieczeństwu ruchu.
Jeśli do kogoś nie trafiają inne argumenty, niech sobie uprzytomni, że bezmyślne i bezwzględne włączanie się do ruchu na siłę, może opóźnić przyjazd lekarza śpieszącego do kogoś zagrożonego utratą życia.
Zderzyły się dwa auta. Nastąpiło uszkodzenie karoserii. Czy któryś z kierowców poczuwa się do winy czy też nic, trzeba się zorientować, kto weźmie na siebie pokrycie szkody. Nie potrzeba się tu przedstawiać w sensie towarzyskim. Z reguły kierowcy jedynie wymieniają numery ubezpieczenia. Im spokojniej i bardziej rzeczowo zachowują się obie strony, tym jest lepiej i to nawet wtedy, gdy w sprawę musi się włączyć policja.
Policjanci są na ogół uprzejmi. Wyjątki jedynie potwierdzają regułę. Jak ma się zachować w takim wyjątkowym przypadku ktoś np. zbesztany? Spokój i grzeczność przeważnie rozbrajają. Nie trzeba strzelać w odwecie: „Wymawiam sobie takie chamskie wrzaski”, ale może raczej powiedzieć: „Czy może Pan ze mną rozmawiać spokojniejszym tonem.”
Kiedyś było przyjęte, że mężczyzna dawał kobiecie pierwszeństwo przy wsiadaniu do taksówki albo do własnego samochodu i siadał z jej prawej strony. Dzięki temu wysiadał pierwszy i mógł pomóc jej w tej czynności. Oznaczało to jednak, że wysiadająca kobieta musiała się przesunąć na lewe siedzenie, a przy wysiadaniu z powrotem do prawych drzwi. Możliwość wysiadania na stronę ruchliwej jezdni jest coraz bardziej problematyczna. Dlatego obecnie decyduje kobieta, czy to ze względu na wąską spódnicę, czy z innych powodów, i wybiera lewe lub prawe siedzenie. Wystarczy powiedzieć: „Wolałabym siedzieć z prawej strony”, aby mężczyzna wsiadał pierwszy, jeżeli ruch na jezdni uniemożliwia otwarcie lewych drzwi.
Komunikacja miejska
W środkach komunikacji miejskiej ludzie są ściśnięci niezależnie od tego, czy sobie tego życzą, czy też nie. Nie musi to wynikać z przepełnienia lub tłoku. Siedzi się lub stoi obok siebie, pasażerowie są sobie obcy, ale pozostający w kontakcie.
Trzeba być gotowym do pomocy starszej pani przy wsiadaniu, kiedy indziej do ustąpienia miejsca osobie starszej, trzeba też torować sobie drogę do wyjścia uprzejmym „przepraszam”. Te drobne oznaki dostrzegania istnienia innych ludzi są ważniejsze od obowiązujących reguł: „Przy wsiadaniu mężczyzna przepuszcza kobietę, młodszy – starszego, każdy udziela pomocy w razie potrzeby”.