Przede wszystkim trzeba sobie zawsze zdawać sprawę z tego, że nie każdy wyglądający obco, musi być cudzoziemcem. Wielu – zwłaszcza młodych ludzi – mimo innego koloru skóry i innego wyglądu, urodziło się tutaj i ma polskie obywatelstwo. Nie należy im się zatem żadne inne traktowanie niż pozostałym osobom. Przeciwnie, powinna się wzmocnić świadomość, że wszyscy — rodacy i cudzoziemcy, są przede wszystkim ludźmi współżyjącymi ze sobą. Każdy, kto śmieje się z trudności językowych innych, zapomina, że na wakacjach sam bywa w podobnej sytuacji i oczekuje wtedy pomocy i zrozumienia. Nie ma powodu do podśmiewania się z odmiennych zwyczajów dotyczących jedzenia. Trzeba zachować ostrożność i szacunek dla poczucia honoru i obyczajów innych narodowości. Zazdrość może mieć następstwo groźne dla życia. Zniewagi mogą prowadzić do niebezpiecznych sytuacji. Podobnie przykre skutki miewa odzywanie się „ty” do niektórych cudzoziemskich pracowników lub ich żon, jeżeli nie jesteśmy z nimi na stopie przyjacielskiej.

Jeżeli nawet młodzi pracownicy z zagranicy mówią po polsku, nie znaczy to, że myślą tak samo, jak my. Wpływ rodziny trwa długo, a religia, obyczaje i zwyczaje, podobnie jak mentalność, mogą różnić się zupełnie od naszych. Pracownice z zagranicy często są zatrudnione w jakimś przedsiębiorstwie po raz pierwszy w życiu. Dlatego nie nawykły one do wielu rzeczy. Powinni to brać pod uwagę nie tylko koledzy mężczyźni. Natarczywość i brak szacunku miewają często bardzo ciężkie skutki. Pracownica z zagranicy bywa bardzo wrażliwa i nieraz ma silnie rozwinięte poczucie dumy. Islam wymaga od kobiet noszenia welonu albo chustki na głowie („czador”). Żądanie, aby zdjęły te zasłony, oznaczałoby dla nich naruszenie nakazu religijnego.

Byłoby zatem niewłaściwe wzorowanie się na swobodnym postępowaniu tych, którzy rezygnują z wszelkich hamulców w przekonaniu, że w tłumie i wśród obcych nikt ich nie pozna. Istotą jest zawsze to, by nie ranić odczuć innych osób. Niegdyś przestrzegano żelaznej zasady, że mężczyzna zawsze idzie z lewej strony kobiety. W Niemczech (w Polsce także), w odróżnieniu od krajów anglosaskich, trwała ona niezmiennie od średniowiecza. Jak długo kawaler (wyraz ten pochodzi z francuskiego i znaczy rycerz) nosił szpadę, jako oznakę swojej godności, u lewego boku, zasada ta miała jeszcze sens. Podczas wspólnej drogi chroniła ona damę przed potrącaniem tą bronią.

Obecnie grożą kobietom, zwłaszcza w tłoku wielkomiejskim, inne przykrości, a nawet niebezpieczeństwa. Wskazane więc jest, aby mężczyzna miał wolną prawą rękę. Wobec tego przyjmuje się, że mężczyzna idzie z lewej strony damy tylko przy okazjach oficjalnych. Na spacerze, w uliczkach handlowych i w podobnych sytuacjach kobieta decyduje, z której strony chciałaby się znajdować. Jeżeli podczas wspólnego spaceru przez miasto mężczyzna przechodzi na stronę, z której może istnieć zagrożenie, tzn. od jezdni, jest to miłym gestem, ale nie obowiązkiem. Jeżeli mężczyzna niesie ciężki pakunek, może chcieć od czasu do czasu zmienić rękę. W takich przypadkach byłoby oznaką uprzejmości, gdyby kobieta nie objuczona ciężarem też zmieniała stronę, ale przechodząc za nim zamiast wchodzić mu pod stopy.

Gdyby mężczyzna nie brał pod uwagę życzeń partnerki, może się ona bronić, mówiąc bez skrępowania: „Niech pan tańczy krótszym krokiem”, „Nie mam chęci na twista, tańczmy raczej fokstrota”. Dostanie „kosza” przestało już przerażać młodzież i dlatego nawet zaproszony przez kobietę mężczyzna może swobodnie powiedzieć jej: „Ja źle tańczę cza-cza, czy więc we własnym interesie pozwoliłaby się pani zaprosić do najbliższego walca?” Albo „Przepraszam, nigdy dotąd nie tańczyłem, wolałbym fokstrota”. Zawsze istotna ekologia dla działki i ogrodu. Może się zdarzyć, że ze względu na zobowiązania towarzyskie ktoś, kto zupełnie nic umie tańczyć, znajdzie się wśród tańczących. Musi on wtedy zawsze odmawiać. Ale jeżeli osoba zapraszająca jest szczególnie miła zapraszanej, może ona odmówić np.: „Nie umiem i nie chciałabym tańczyć. Gdyby jednak zechciał pan ze mną poga-wędzić, to proszę się do mnie przysiąść”. Jest nieuprzejme narzucanie komuś, kto odmawia każdego tańca, żeby w końcu choć raz zatańczył. l en kto nie chce tańczyć, ma po temu powody.

Stojąc w kolejce oczekujących, powinno się zachować taki odstęp, aby nie dotykać ubrania osoby stojącej przed sobą. Odnosi się to także do czekania na przystankach tramwajowych lub autobusowych. Wyjątki od tej zasady są dopuszczalne jedynie w środkach komunikacji, kiedy przez ścieśnienie się umożliwiamy wejście innym pasażerom.
Bezsensowne jednak jest tłoczenie się w kolejce przed okienkami, np. w urzędach, bo raczej przeszkadza to załatwieniu niż je przyśpiesza. Tłoczenie się utrudnia wydawanie ubrań w szatniach sal koncertowych, teatrów lub kin. Im luźniej ustawiają się oczekujący, tym łatwiej mogą się wycofać ci, którzy już odebrali swoje okrycia.
Oczywiście ma sens to, że z pary osób lub z małej grupki tylko jedna osoba idzie do szatni i odbiera płaszcze. Zgodnie z zasadami starej szkoły powinien to być mężczyzna. Ale obecnie, ze względów ściśle praktycznych, można spontanicznie rozstrzygać, kto konkretnie przyniesie okrycia.

Wprawdzie w kinie można się zachowywać swobodniej niż na koncercie lub w teatrze, ale i tu należy przestrzegać kilku podstawowych zasad. Jeżeli z własnej winy lub bez niej spóźniliśmy się, trzeba szukać miejsca w pierwszych rzędach lub z brzegu. Naprawdę nie wypada przepychać się do środka rzędu i do tego jeszcze sprawiać kłopot zdejmowaniem płaszcza w czasie, gdy wyświetlany jest już właściwy film. Można położyć płaszcz na oparciu krzesła lub obok tylko wtedy, gdy na sali panuje usypiająca pustka. W wielu kinach, podobnie jak w teatrach, istnieje szatnia.

Oczywiście nie jest przyjemnie, jeżeli ktoś szeleści papierkiem od cukierków albo głośno kończy jedzenie lodów, nabytych przed filmem, że nie wspomnimy o dokończeniu kufla piwa. Przeciwstawienie się takim zachowaniom przeważnie jest bezskuteczne. Widz, któremu przeszkodzono, może właściwie zrobić tylko jedno – poszukać sobie innego miejsca.
Jeżeli obok, z przodu albo z tyłu za nami ktoś szepcze zbyt głośno albo wręcz rozmawia, tak że zagłusza aktorów na ekranie, trzeba mu powiedzieć wyraźnie, że przeszkadza. Trzeba jednak stwierdzić to pełnym zdaniem, dźwięk „pssst” nie jest po pierwsze zbyt uprzejmy i po drugie zwykle nie odnosi skutku.
Właściwym sensem i celem komedii jest pobudzenie widzów do śmiechu. We dwoje albo w większej grupie śmieje się na ogół głośniej i w sposób bardziej zwracający uwagę, niż gdy jest się samemu. Trzeba być wyrozumiałym dla radości innych, choćby wyrażali ją oni w sposób mniej subtelny niż by to nam odpowiadało.
Wszystko, co zostało powiedziane dotąd, odnosi się w jednakowym stopniu do każdej imprezy. Na odczytach i recytacjach poezji, jeszcze bardziej niż w kinie zwraca się uwagę na to, żeby się zachowywać jak najciszej w przypadku spóźnienia, nawet gdyby odbywały się one w pomieszczeniach z konsumpcją. Mamy tu na myśli występy mówców, recytatorów lub aktorów, kiedy publiczność siedzi przy stolikach i sączy napoje. Tutaj, spóźniając się, przeszkadza się nie tylko publiczności, ale także prelegentom i artystom na scenie.
Na większych koncertach lub przedstawieniach osoby spóźnione nie są wpuszczane przed przerwą. Ewentualnie uchyla się drzwi, tak że można zajrzeć do sali. Trzeba jednak wtedy pozostać z boku i zrobić to przez uprzejmość dla widzów, a nie dlatego, że tak zarządził personel.
Ponieważ na koncert lub przedstawienie otrzymuje się bilet z numerem miejsca, wiadomo, czy znajduje się ono w środku rzędu, czy też z brzegu. Jeżeli miejsce jest w środku, należy bezwzględnie pamiętać, aby przed rozpoczęciem spektaklu albo po przerwie nie pojawiać się jako ostatni widz. Trzeba by się wtedy przepychać przez wszystkich już siedzących. Jeżeli jednak ma to miejsce, idzie się, zwracając przodem do nich i przepraszając skinieniem głowy oraz uśmiechem. Nieustanne „przepraszam, przepraszam bardzo” raczej przeszkadza. Ten, kto musi przepuścić innych, ułatwia to, wstając. Zwykle przejścia między rzędami są bardzo ciasne i przesunięcie nóg w bok często nie zwiększa przestrzeni.

U wielu osób telewizor czynny jest bez przerwy. Aby umożliwić spokojną rozmowę, powinno się go wyłączyć podczas wizyty, której celem nie było wspólne oglądanie wieczornego programu. Nic się pod tym względem nie zmieniło. Nie powinno się dopuścić do tego, aby tłem spotkania była muzyka, której nikt nie słucha, albo szmer telewizora.

Jeżeli sytuacja wymaga, aby wygłosić przemówienie, trzeba zwrócić na siebie uwagę uderzeniem w szklankę lub powstaniem. Jest to znak dla obecnych, że powinni się uciszyć i słuchać. Ma pecha ten, kto znajduje się daleko od mówcy albo mówczyni i nic do niego nie dociera. W żadnym przypadku nie należy żądać mówienia głośniej. Trzeba zaczekać i ewentualnie później spytać sąsiada o treść przemówienia.
Jeżeli podczas większej uroczystości trzeba wygłosić przemówienie przy stole, należy czas uzgodnić z personelem kuchni, aby podczas niego nie jedzono, nie podawano ani nie sprzątano. Dzisiaj panuje zwyczaj przemawiania przed deserem. Jeżeli mowa ma się zakończyć toastem, trzeba dopilnować, aby wszyscy goście mieli pełne kieliszki. Dawniej zalecano, aby podczas picia za zdrowie młodej pary albo jubilata wszyscy goście powstali. Zwyczaj ten panuje dalej, ale przestrzegany jest mniej rygorystycznie.

Oczywiście osoba, na której cześć przemawiano, może krótko odpowiedzieć. Nie jest to jednak obowiązkowe. Oczywiście nadal panuje zasada, że nie rozmawia się z pełnymi ROZMOWY ustami, ale przecież podczas dłuższego przyjęcia nie wszyscy goście jedzą bez przerwy.
Dawniej obowiązywało zalecenie, że „rozmowy przy stole powinny być swobodne i wesołe”. Rozumiano to często błędnie w ten sposób, że panie musiały wysłuchiwać nudnych uprzejmości ze strony pana domu, na które reagowały monosylabami, wypowiadanymi z przyjaznym uśmiechem. Przy stole może się odbywać zupełnie poważna rozmowa z udziałem wszystkich, którzy tego pragną. Nie powinien mówić stale jeden z gości, ani też nie należy próbować wciągać do rozmowy gościa milczącego zachętą: „No, niech pan też coś powie!” Nie należy poruszać tematów, zupełnie nie pasujących do biesiady, np. mówić o chorobach. Unika się gorących dyskusji, ale można wypowiadać odmienne opinie i poglądy.

Popielniczka nie jest kubłem na śmiecie ani koszem do papieru. Pestki i ogryzki, kostki i ości składa się na brzegu talerza albo do talerzyków przygotowanych do tego celu. Celofan, służący do opakowania wielu pudełek z papierosami albo pudełek z cukierkami, słonymi migdałami albo innymi produktami do chrupania, składa się i kładzie obok popielniczki. Opakowanie papierowe słomek do napojów i torebki po porcji cukru zgniata się w kulkę i kładzie na brzegu talerza albo także obok popielniczki. Ponieważ służy ona także do odłożenia jeszcze tlącego się papierosa lub cygara i musi być w niej miejsce na opadający popiół, może to być źródłem swądu. Dlatego nie powinno się palić przy stole.

Kto dobrze zna swoich przyjaciół lub znajomych, wie zwykle, co lubią oni oglądać w telewizji. Powstają nowe formy życia towarzyskiego – transmisje z imprez sportowych albo znane filmy są okazją do wspólnego spędzania wieczorów.

Jak z każdą wizytą i w tym przypadku także trzeba zjawić się punktualnie, zwłaszcza że program zaczyna się o ściśle oznaczonej godzinie. Wypada przynieść ze sobą coś do chrupania i do picia. Z gośćmi i członkami rodziny powinno się ustalić przed rozpoczęciem programu, czy będzie się oglądać w milczeniu, czy też spontanicznie komentować, jeśli coś się akurat nadarzy. Podczas transmisji z meczu trudno jest powstrzymać emocje – zachwyt, rozczarowanie albo wręcz gniew. Poza tym żywy udział w programie stanowi część przyjemności. Grupa widzów śledząca w milczeniu transmisję z meczu, sprawiałaby dziwne wrażenie.