Podczas nalewania butelkę trzyma się na wysokości etykiety, ale tak by jej nie zasłaniać, i nalewa, mając rękę skierowaną grzbietem do góry. Kapnięcia unika się przez krótkie obracanie butelki w lewo. Pierwszą porcję wina nalewa się do własnego kieliszka, ponieważ zawsze istnieje możliwość, że znajdą się tam kawałki korka. Gospodarz powinien tę porcję od razu spróbować, aby się upewnić, że wino jest w porządku. Jeżeli któryś z gości jest prawdziwym znawcą, gospodarz może mu zaproponować ten pierwszy łyk, oczywiście po wylaniu porcji zawierającej resztki korka. Zasadniczo normalnej wielkości kieliszki do wina napełnia się do dwóch trzecich ich wysokości, wina białego nalewa się trochę więcej niż czerwonego. Do obecnych dużych kieliszków nowoczesnych nalewa się odpowiednio mniej.

W odróżnieniu od filiżanek do kawy lub herbaty, podawanych i odbieranych na spodeczku, przy nalewaniu lub dolewaniu wina kieliszka się nie podnosi, pozostaje on na stole. Z pierwszym łykiem należy poczekać do chwili, kiedy gospodarz albo w naszych czasach gospodyni, podniesie kieliszek z toastem „za zdrowie miłych gości”. Wtedy dopiero można podnieść własny kieliszek, choćby w nim znajdowały się sok albo woda mineralna. Napoje te nie wyłączają nikogo z udziału w spełnieniu pierwszego toastu, ale również nie uprawniają do picia przed innymi. Ściśle biorąc, nie ma racji gość sięgający do kieliszka przed gospodarzem, natomiast gospodarz nie powinien kazać gościom czekać zbyt długo. Po pierwszym toaście każdy pije, kiedy ma ochotę.

Na pytanie, co mówi się przy pierwszym toaście, nie ma jednoznacznej odpowiedzi. Formuła przytoczona wyżej jest pospolita i nadaje się na każdą okazję. Można także używać innych zwrotów, zwłaszcza wśród osób bliskich: „cheers”, gdy jest z nami ktoś z Anglii, albo „cin-cin”, gdy mamy gościa z Włoch.

Podczas otwierania butelki wina należy wkręcić korkociąg, tak aby nie przebić korka. W ten sposób zapobiegnie się wpadaniu jego okruchów do wina. W restauracji gość próbuje wina przy stole. Zamawiającemu butelkę kelner nalewa najpierw jeden łyk, aby klient mógł sprawdzić smak, a przede wszystkim temperaturę i ewentualnie kazać doprowadzić ją do tej, która go zadowala. Jeżeli przyjmuje się gości w domu, gospodarz musi wcześniej zatroszczyć się o właściwą temperaturę trunku. Gdy gości jest niewielu, nalewanie zaczyna się od pań, kończy na panach. W przypadku dużego zgromadzenia nalewa się kolejno.

Jeżeli tylko gospodyni obsługuje gości, może poprosić któregoś z panów o zajęcie się trunkami; oczywiście może również zrobić to sama. Kiedy podczas dużego przyjęcia podaje się rozmaite wina, stara zasada głosi, że nie pije się z kieliszka używanego w poprzedniej kolejce, jeżeli proponuje się następny gatunek. Nie musi się jednak z tego powodu szybko opróżniać każdego kieliszka. Oczywiście można powiedzieć częstującemu: „Proszę tylko troszeczkę” albo „Chciałbym jeszcze tylko sok albo wodę mineralną”. Ale jeżeli obsługa chce zabrać resztkę świetnego trunku, nic nam nie przeszkadza powstrzymać ją w tym działaniu miłymi słowami.

Aperitif, podawany przed jedzeniem, pobudza apetyt i powinien być możliwie lekki. Chętnie pije się sherry (wytrawną lub pół- wytrawną), wermut, szampana albo inne wino musujące z dodatkiem cassis. Słodkie koktajle lub czysta wódka nie nadają się na aperitif i gospodarz podaje je tylko na wyraźne życzenie gościa.

Zapraszający na przyjęcie wydawane w domu nie powinien częstować aperitifem dopiero przy stole, ale podać go w innym pokoju, albo przynajmniej zanim goście zasiedli. Na większych lub oficjalnych przyjęciach nie praktykuje się zabierania do stołu niedokończonego aperitifu. Podczas spotkań w gronie przyjaciół można to oczywiście zrobić. To samo odnosi się do spotkania w restauracji, kiedy goście czekają przy barze na zwolnienie stolika.

W przeciwieństwie do aperitifu digestif – jak sama nazwa wskazuje – ma ułatwić trawienie. Podaje się go po jedzeniu, jest wysokoprocentowy; pije się go przy stole. Jest nim zwykle koniak, podawany do kawy.
Na ogół bardzo lubiane są wódki owocowe (wiśniówki, maliniak, grappa albo gorzko-słodkie likiery, np. chartreuse).

Gospodarze i ich goście są zadowoleni, kiedy stojące obok siebie kieliszki do różnych trunków należą do tego samego zestawu. Na ogół kompletowanie zaczyna się od kieliszków do wódki, piwa i wina. Często dostawia się także wysoki kieliszek do dłuższego picia, do którego można nalać whisky lub martini z wodą sodową albo sokiem owocowym lub wodą mineralną. Do koniaku lub winiaku wybiera się „brzuchaty” kieliszek (w nim można podawać także kremy lub lody na deser). Do tego nadaje się też kielich do wina czerwonego.
Nie tylko wygląd wpływa na wybór szkła. Na przykład koniak, który musi mieć odpowiednią temperaturę, można znacznie lepiej ogrzać ręką, gdy jest w kieliszku do koniaku, niż w kieliszku do wódki. Ostatnie badania naukowe dowiodły, że kształt naczynia wpływa na smak trunku. Nie bez powodu piwo eksportowe podaje się zwy-kle w szklaneczkach do piwa, a pilznera prawie zawsze w wysokich kieliszkach.